همیشه دوست داشتم. نت و آدم های توش رو.

چون دیگه دماق طرف یا چربی های دور شکمش رو نمیبینی.

 تنها چیزی که میتونی ازش ببینی قالبش است و رنگ و اندازه ی

 فونت ترشحات مغزی اش.

و همین نصف بیشتر شخصیت رو مشخص میکنه. البته این

عقیده ی منه. تاریخ انقضاش تموم نشده ولی من میخوام اتمام

دوران مصرفی اش رو اعلام کنم. وبلاگم رو میگم.

میدونی؟! هر اتفاقی هم که بیفته فرکانس رد کردن مخ من تموم

نمیشه پس فکر نمیکنم اینجا خدا حافظی کاربردی داشته باشه.